hindi na maulit. o muli akong makakita ng mga retratong ganoon. pinag-usapan natin ngunit hindi mo maintindihan ang hinaing ko.

marahil hindi mo na nga sila binubuksan o hindi na nga sila importante sa iyo.

ngunit

ang tanong ko lang naman bakit pa sila naririto? 

NO ranting.

Pag tumutula ako. Tumutula ako sa isipan. Kaya ok lang kung hindi mo tawaging tula iyong mga madalang ko papost-post ng mga tula. Ang importante sa'kin ng mga oras na sinulat ko sila, kailangan ko 'to baka bigla akong tumayo at maglakad papuntang balkon at at at. Basta 'yon. Parang nang minsang naglakad ako palabas ng Ateneo. May paparating na sasakyan tapos naisipan kong itapak iyong paa ko upang doon pumwesto sa daanan. Alam mo iyong walang pag-aalinlangan na pag-iisip. Noong ihahakbang ko na iyong paa ko, tsaka ko lang napansin nakadaan na iyong sasakyan.

Pag tumutula ako. May pakiramdam lang ako na gustong ilabas.

 

Pag nakikita tingin mo sa kanila
O bakas ng mga nakalipas mong itinira
Itinago’t maingat na nilakip sa alaala
Walang ibang magawa puso’t isipan
Kung di utusan ang katawan
Na tumitig sa kawalan at ubusin
Ang di maubos-ubos na mga patak ng luha
At dagdagan dagat ng pangungulila
Na maging una’t huli sana at hindi
sunod o kabilang lamang sa kanila
tulad ng kung paanong umiihip
ang hangin at nagbabago ang panahon
pati ang puso’t isipan.

Baka hindi to tula. Baka nga liham to.

Liham pag-ibig. 

 

basta sinabi ko at ito ang nararamdaman ko

kasi kani-kanina lang nakatitig ako sa isang retrato ng basta, bagong retrato..

ampanget ko ampotah. wala nga kong magandang picture e. hindi nga ako makunan kunan. wala. ayaw sa akin ng camera. o nga mga mata mo. tapos.

yun lang usapan.

ang intense ko shet. nakakatakot pero masarap. kasi ngayon lang ako naging ganito kahina sa puntong aminadong aminado ako.

nakainom ako. ewan. ngayon ko lng naman naramdaman ulit ang red horse. pag dito lang sa bahay di naman ako nalalasing.

pero kanina kasi, sa magnet ako uminom. at ewan. nagbasa ako ng tula. nagusutuhan ata nila.

skwa-a. nakadress ako yung pambahay na dress. jologs. nakakahiya. anyway. 

panget ako. panget ako panget ako. at wala akong ibang naararamdaman.

inggitera akong palaka. 

nakainom ako at yan ang excuse ko wag kang kokontra, kung sino ka man 

mahal niya ko

and im scared yet again of what im capable of.  and this time im telling you, it's not me. you ask me if im gonna be tired of conceding to your regular bursts of angers or cold shoulders. i say no, of course. i try fighting my own irrationality. i cant afford to get mad at you and show you how mean i can be, because i dont want you hating me. i just thought maybe you can do the same. i just thought that you'll be careful with this as much as i am.

but tolerance is not my nature. i just make it seem like so.

it is during the times when you do the cold shoulder that i wouldve needed a hug.

last night i was kissing your cheeks. lambing. that is. and you told me to stop because it was making you dizzy.